
Je hoofd zit vol, maar hoeveel van wat je moet, moet eigenlijk echt?
Een jaar of acht geleden zat ik op een avond met een vel papier voor mijn neus.
Ik was moe. Niet een beetje moe, maar echt moe. Mijn hoofd zat vol en ik had voortdurend het gevoel dat ik achter de feiten aanliep.
Er moest zoveel gebeuren. Voor mijn gezin, voor mijn bedrijf, voor de mensen om mij heen en ergens tussendoor moest ik ook nog tijd voor mijzelf zien te vinden.
Alleen kwam dat laatste er eigenlijk nooit van.
Ik besloot die avond eens op te schrijven wat ik allemaal van mijzelf moest.
En ik schrok mij rot.
Ik kwam met gemak boven de 80 dingen uit.
Tachtig dingen die ergens in mijn hoofd rondzwierven en allemaal om aandacht vroegen.
Ik moest de was doen. Ik moest een goede moeder zijn, een lieve zus, een attente vriendin. Ik moest mijn administratie bijhouden, meer omzet draaien en natuurlijk ook nog zorgen dat iedereen om mij heen het naar zijn zin had.
En dat was nog maar een klein gedeelte van mijn lijst.
Wie heeft eigenlijk bepaald dat dit allemaal moet?
Toen ik naar die lijst keek, realiseerde ik mij iets.
Het grootste gedeelte van al die verplichtingen had niemand mij opgelegd.
Dat had ik helemaal zelf gedaan.
Natuurlijk stonden er dingen tussen die echt moesten gebeuren. Mijn kinderen hadden mij nodig, mijn bedrijf moest blijven draaien en de was verdwijnt nu eenmaal niet vanzelf uit de wasmand.
Maar waren al die 80 dingen werkelijk zo belangrijk?
Moesten ze allemaal vandaag, morgen of zelfs deze week?
En waarom vond ik eigenlijk dat ik overal verantwoordelijk voor was?
Die avond begon ik voor het eerst bewust te kijken naar het verschil tussen wat werkelijk moest en wat ik vond dat moest.
En dat bleek een wereld van verschil.
Een hoofd met ADHD kent weinig rust
In mijn praktijk hoor ik haast iedereen vertellen dat ze geen overzicht meer hebben.
Hun hoofd zit vol, ze kunnen hun gedachten moeilijk ordenen en op hun werk blijven taken liggen. Thuis gaat het niet veel beter. En als ze dan eindelijk in bed liggen komt alles nog eens ongefilterd voorbij. Weg is dan die zo belangrijke slaap.
Ze weten vaak heel goed wat ze moeten doen, maar krijgen het niet voor elkaar om te bepalen waar ze moeten beginnen.
En ondertussen komen er steeds nieuwe dingen bij.
Een mail die beantwoord moet worden. Een collega die iets vraagt. Een afspraak die je niet mag vergeten. De boodschappen voor vanavond als je naar huis gaat want gisteren hebben jullie ook al patat moeten bestellen. Oh ja, vergeet ook niet die verjaardag volgende week.
En ja, je zou ook nog even een kaartje sturen naar de buurvrouw want je was toch weer haar verjaardag vergeten. Je interne stemmetje levert meteen weer een bak kritiek: ”Stom mens, je wet hoe belangrijk het voor haar is en zelfs dat vergeet je.”
Bij ADHD kan het lastiger zijn om informatie en prikkels te filteren, prioriteiten te stellen en je aandacht bij één taak te houden.
Daardoor kunnen al die verschillende gedachten en verplichtingen voortdurend om voorrang vragen.
En als je dan ook nog eens geneigd bent om iedereen tevreden te willen houden en hoge eisen aan jezelf stelt, wordt het wel heel erg druk in dat hoofd.
Want dat jij iedereen tevreden wilt stellen is hoe jij denkt dat jij moet functioneren. Dat een ander dat van jou niet hoef, oké, maar jij bent toch die intrinsieke pleaser die altijd iedereen blij wil maken. Ja toch?
Het probleem is niet altijd wat je moet doen
Wat mij destijds vooral opviel, was dat ik mijzelf nauwelijks afvroeg waarom ik al die dingen eigenlijk moest.
Ik deed ze gewoon. Of ik probeerde ze te doen.
En als iets niet lukte, voelde ik mij daar vervolgens weer schuldig over.
Herkenbaar?
Je hebt de hele dag gewerkt, maar dat ene belangrijke verslag is niet af.
Je hebt thuis van alles gedaan, maar de was ligt er nog.
Je hebt drie mensen geholpen, maar die ene vriendin die je zou bellen, heb je opnieuw vergeten.
En waar denk je ’s avonds aan?
Precies. Aan alles wat je niet hebt gedaan.
Niet aan wat er allemaal wel is gelukt.
Zo wordt die lijst in je hoofd steeds langer en het gevoel dat je tekortschiet steeds groter.
Dat gevoel van tekortschieten ontstaat vaak niet zomaar. In mijn blog De volle rugzak die niemand ziet vertel ik hoe al die negatieve ervaringen en opmerkingen zich in de loop van je leven kunnen opstapelen.
Tijd om de geiten de deur uit te doen
In mijn coaching gebruik ik regelmatig het verhaal van de geit. Dit is vrij naar het verhaal van Claudia de Breij uit haar boek Neem een geit.
Het gaat over een man die bij een rabbijn komt omdat zijn leven één grote chaos is. Zijn huis is te klein, zijn gezin is groot en hij weet niet meer hoe hij alles moet organiseren.
De rabbijn adviseert hem een geit in huis te nemen.
Dat maakt de chaos natuurlijk alleen maar groter.
Als de man een week later wanhopig terugkomt, krijgt hij het advies de geit weer de deur uit te doen.
En ineens voelt zijn huis een stuk ruimer.
De omstandigheden zijn nauwelijks veranderd, maar de extra belasting is verdwenen.
Ik vind dat nog steeds een prachtige vergelijking.
Want hoeveel geiten hebben wij eigenlijk zelf in huis gehaald?
Hoeveel verplichtingen hebben we op ons genomen omdat we vinden dat het zo hoort, omdat we niemand willen teleurstellen of omdat we denken dat we alles moeten kunnen?
En hoeveel daarvan mogen eigenlijk gewoon de deur uit?
Wat ik zelf ben gaan veranderen
Na die avond met mijn lijst van 80 moetjes ben ik gaan schrappen.
Niet alles tegelijk en zeker niet zonder moeite.
Sommige verplichtingen kon ik gemakkelijk loslaten. Andere kostten mij slapeloze nachten en bij een enkele heb ik zelfs een traantje gelaten.
Want een geit de deur uit doen betekent soms ook dat je iemand moet teleurstellen.
En dat vond ik niet altijd gemakkelijk, sterker nog kiezen voor mijzelf voelde vaak als falen naar de ander.
Maar ik ontdekte wel hoeveel rust het gaf om niet langer overal verantwoordelijk voor te willen zijn.
Sommige geiten staan tegenwoordig nog in mijn tuin, zoals ik dat noem.
Ze zijn er nog wel, maar ze wonen niet meer in mijn huis en nemen dus ook niet voortdurend ruimte in mijn hoofd in.
En natuurlijk sluipt er af en toe weer eentje naar binnen.
Maar tegenwoordig herken ik ze veel sneller.
En sommige geiten staan inmiddels zelfs niet meer in mijn tuin, maar aan de andere kant van de muur.
Voordat het zover komt, moet er bij mij heel wat gebeuren. Want afscheid nemen van mensen die ooit belangrijk voor je waren, doe je niet zomaar.
Maar ik heb geleerd dat niet iedere relatie die ooit waardevol was, ook waardevol hoeft te blijven.
Soms betekent goed voor jezelf zorgen dat je afstand neemt. Niet omdat je een ander iets misgunt, maar omdat je eindelijk hebt geleerd dat jouw eigen rust en welzijn ook belangrijk zijn.
Hoeveel moetjes zitten er in jouw hoofd?
Ik wil je uitnodigen om eens hetzelfde te doen als ik destijds.
Pak een schrift of een paar vellen papier en schrijf op wat jij allemaal van jezelf moet.
Niet alleen vandaag, maar alles wat steeds opnieuw door je hoofd gaat.
Je hoeft die lijst niet in één avond af te hebben. Neem er gerust een paar dagen voor.
Schrijf alles op. Ook de kleine dingen die misschien onbelangrijk lijken, maar ondertussen wel ruimte innemen.
En als je denkt dat je klaar bent, kijk dan nog eens goed.
Welke dingen moeten echt? Welke kunnen wachten? Welke kun je aan iemand anders overlaten?
En welke verplichtingen bestaan eigenlijk alleen omdat jij vindt dat je eraan moet voldoen?
Misschien ontdek je dat er heel wat geiten in jouw huis rondlopen.
En misschien is het tijd om er een paar buiten te zetten.
Want je kunt niet altijd voorkomen dat je hoofd vol raakt.
Maar je kunt wel leren om niet alles wat door je hoofd gaat even belangrijk te maken.
Moeten maakt het leven zwaar. Willen maakt het leven een stuk lichter
Je hoeft niet alles alleen te dragen
In mijn praktijk begeleid ik volwassenen met ADHD die vastlopen in de chaos van hun dagelijks leven.
Mensen die ontzettend hard hun best doen, maar toch het gevoel hebben dat ze voortdurend tekortschieten.
Samen kijken we niet alleen naar hoe jouw hoofd werkt, maar ook naar de verwachtingen die je jezelf oplegt en hoe je meer rust en overzicht kunt creëren.
Niet door nog meer van jezelf te eisen, maar door te ontdekken wat voor jou werkelijk belangrijk is.
Herken jij jezelf hierin en merk je dat de chaos in je hoofd steeds meer invloed heeft op je werk en privéleven?
Plan een kennismakingsgesprek met mij. Dan kijken we samen hoe jij weer meer grip kunt krijgen op jouw dagelijks leven.

