Ik zat vanmorgen achter mijn computer omdat ik een blog wilde schrijven.
Of eigenlijk: ik vond dat ik een blog moest schrijven.

Mijn website staat sinds maandag in een nieuw jasje en daar ben ik hartstikke blij mee. Maar de blogs zijn de laatste tijd wat minder regelmatig verschenen en ik weet hoe belangrijk het is om zichtbaar te blijven.

Dus computer open. Koffie erbij. En schrijven maar.
Niet dus.

Ik had werkelijk geen idee waarover.
En dat is best bijzonder voor iemand die normaal gesproken tijdens een gesprek met een cliënt alweer drie onderwerpen voor een blog hoort langskomen.

Maar mijn hoofd zit vol.
Met werk. Met cliënten. Met alles wat daarbij hoort. En daarnaast spelen er privé een paar dingen waar ik niets over ga vertellen, want niet alles hoeft op internet. Maar ze nemen wel ruimte in mijn hoofd in.
Veel ruimte.

En ineens dacht ik: misschien is dit juist waar ik over moet schrijven.
Want dit is precies wat ik zo vaak bij mijn cliënten zie.
Je weet wat je moet doen. Je wilt het ook doen. Het is niet eens iets wat je niet kunt.
En toch gebeurt er helemaal niets.
En dat is wat er zo vaak gebeurt met ons ADHD brein.
We hebben ons iets voorgenomen, hebben er misschien zelfs zin in en hebben er ruimte voor geblokt in onze agenda. We zijn er klaar voor en gaan zitten.
En dan?
Niets.

Je hoofd zit zo vol dat je nergens meer bij lijkt te kunnen. De ideeën zijn er waarschijnlijk nog wel, maar waar dan?

Dus gaan we wat doomscrollen. Leve de social media. Oh waarom ben ik daar ooit mee begonnen?
Als mijn hoofd te vol zit kost het mij veel te veel tijd en op zo’n moment voelt het haast alsof ik het verdiend heb.
“Zie je niet hoe hard ik mijn best heb gedaan vanochtend? Dan mag ik nu toch wel even ontspannen”, hoor ik mezelf bijna zeggen.

En dat terwijl ik heel goed weet dat die dopamine boost maar heel even lekker voelt
Een half uur dat ik ook anders had kunnen besteden.
Een wandeling in de buurt van mijn kantoor was met dit mooie weer waarschijnlijk een stuk verstandiger geweest.
Maar daar heb ik inmiddels geen tijd meer voor, want oké, eerlijk is eerlijk, het bleef echt niet bij dat halve uurtje.

En wat heeft het mij eigenlijk opgeleverd?
Niet zoveel.

Behalve voer voor mijn interne kritische stemmen. In mijn coaching noem ik ze altijd onze demonen.
Want die zien natuurlijk onmiddellijk hun kans schoon.
“Zie je wel.”
“Je hebt weer tijd zitten verspillen.”
“Je had allang klaar kunnen zijn.”
“Lekker productief bezig, Nicole.”
En omdat mijn hoofd al vol zit met voldoende andere zaken, krijg ik ze minder makkelijk stil dan anders.

En echt lieverd, ik weet dat dit voor jou waarschijnlijk heel bekend klinkt.
Want voor je het weet maken die demonen van een uur waarin weinig uit je handen kwam het bewijs dat je de hele dag niets hebt gedaan.
Terwijl dat helemaal niet waar is.

Wat mij vandaag heeft geholpen?
Beginnen.
Niet wachten tot mijn hoofd leger werd. Niet wachten op inspiratie. Niet eerst een briljant onderwerp bedenken.
Gewoon schrijven.

Het zal misschien niet mijn beste blog aller tijden zijn. Maar het staat er wel.
En terwijl ik dit schrijf, zie ik opeens ook weer wat ik vandaag allemaal wél heb gedaan. Dat is eigenlijk veel meer dan ik dacht.
Dadelijk kan ik dit blog plaatsen en een vinkje zetten. Ook weer fijn voor mijn dopamine. Daarna staan er nog twee dingen in mijn agenda voordat mijn werkdag erop zit.
En hé, die gaan ook nog lukken.
Alleen dat weten geeft me alweer een goed gevoel. Eigenlijk ben ik zelfs een beetje trots op mezelf.

Mijn ADD hoofd zat vandaag behoorlijk in de weg.
Ik heb het aangekeken, er even flink mee geworsteld en uiteindelijk toch gedaan wat ik wilde doen.
Niet perfect.
Wel gedaan.

En voor vandaag vind ik dat eigenlijk meer dan goed genoeg.

Als jij dit herkent en regelmatig vastloopt terwijl je heel goed weet wat je wilt of moet doen, dan is dat precies een van de dingen waar ik met mijn cliënten naar kijk.

Niet hoe je nóg harder je best kunt doen, maar wat jouw ADHD brein nodig heeft om wél in beweging te komen.
Wil je weten of ik jou daarbij kan helpen? Plan hieronder dan een kennismakingsgesprek. Dan kijken we samen waar jij steeds vastloopt en wat voor jou wél werkt.

Liefs,
Nicole

Plan hier jouw gesprek met mij.