Ga naar inhoud
Niet het vergeten doet het meeste pijn, maar wat je daarna t
egen jezelf zegt
De vrouw die tegenover mij zit noem ik voor het gemak even Anja.
Ze kwam bij mij voor een kennismakingsgesprek omdat de chaos in haar hoofd en haar leven te groot werd.
Ze vergat dingen. Belangrijke dingen.
Onze afspraak was ze bijvoorbeeld al twee keer vergeten. Maar de derde keer zat ze tegenover mij en inmiddels is ze begonnen met haar coachingstraject.
Prima toch?
Ja, dat vind ik wel. Maar Anja dacht daar heel anders over.
Want dat ze uiteindelijk wel gekomen was, maakte niet dat het vervelende gevoel over die twee vergeten afspraken verdwenen was.
Weer iets vergeten.
Nee, alweer iets vergeten.
Voor de zoveelste keer.
En daar bleef het niet bij.
Want of ze nu een afspraak vergat, een factuur niet op tijd betaalde of er niet aan dacht dat haar weekend eigenlijk al helemaal vol zat en ze toch weer ja had gezegd tegen een extra afspraak, het resultaat was steeds hetzelfde.
Ze werd boos op zichzelf.
“Waarom lukt het mij nou nooit om iets gewoon goed te doen?”
“Waarom kan iedereen dit wel en ik niet?”
“Ik ben toch geen klein kind meer?”
En iedere keer dat ze zo over zichzelf dacht, stopte ze weer iets extra’s in die toch al veel te volle rugzak.
Een rugzak die ze al jaren met zich meedraagt.
Want het probleem is niet alleen wat je vergeet, maar vooral wat je jezelf vervolgens vertelt.
En dat is waar ik met Anja naar kijk.
Hoe is die rugzak eigenlijk zo vol geworden? Waar komen al die negatieve gedachten vandaan? En misschien nog wel belangrijker, hoe kunnen we ervoor zorgen dat die rugzak steeds een beetje lichter wordt?
In mijn eerdere blog De volle rugzak die niemand ziet vertel ik hoe die rugzak vaak al in onze jeugd gevuld raakt, zonder dat we ons daarvan bewust zijn
Want jarenlang tegen jezelf zeggen dat je niet goed genoeg bent, dat je altijd alles vergeet en dat je toch nooit iets goed doet, verandert niet zomaar.
Ook niet als iemand anders tegen je zegt dat je helemaal niet zo slecht bezig bent.
Die negatieve gedachten zijn inmiddels zo vertrouwd geworden dat ze bijna automatisch opkomen.
Ik leg mijn cliënten vaak uit dat we eigenlijk een nieuwe breinbaan gaan aanleggen.
Een andere manier van denken over jezelf.
En dat kost tijd.
Want die oude, negatieve gedachten zijn jarenlang herhaald. Het is de bekende route geworden die het brein bijna automatisch neemt.
Een nieuwe route aanleggen vraagt om oefenen, herhalen en vooral om jezelf de ruimte geven om het niet meteen goed te hoeven doen.
En ja, ook dat oefenen vergeet Anja soms.
Maar dat is niet erg.
Want we hebben de tijd. Zowel Anja als ik.
En we nemen die tijd.
Met ADHD leren om milder naar jezelf te kijken
Langzaam leert ze anders naar zichzelf te kijken.
Een vergeten afspraak betekent niet dat ze waardeloos is.
Een onbetaalde factuur betekent niet dat ze niets kan.
En een overvolle agenda betekent niet dat ze alweer gefaald heeft.
Het betekent dat ze ergens tegenaan loopt waar ze hulp bij kan gebruiken.
Niet meer en niet minder.
En weet je wat ik zo mooi vind aan mijn werk?
Dat ik mensen langzaam zie veranderen. Niet omdat hun ADHD verdwijnt of omdat ze ineens nooit meer iets vergeten.
Maar omdat ze zichzelf steeds minder afrekenen op de dingen die niet lukken.
Omdat die rugzak langzaam lichter wordt.
En omdat ze ontdekken dat ze ook met ADHD een fijn leven kunnen hebben.
Een leven waarin niet alles perfect hoeft te gaan om toch gelukkig te kunnen zijn.
Want daar ga ik voor. Iedere dag en bij iedere cliënt opnieuw.
Herken jij jezelf in het verhaal van Anja? Ben je ook zo ontzettend streng voor jezelf en ben je het zat om steeds weer tegen dezelfde dingen aan te lopen?
Dan wordt het misschien tijd om niet nog harder je best te doen, maar om anders naar jezelf te leren kijken.
Plan een kennismakingsgesprek met mij. Dan kijken we samen wat jij nodig hebt en of ik de juiste persoon ben om je daarbij te helpen.
Liefs,
Nicole ❤️
